Scotland here we come!

Dertig jaar terug, een puber was ik. Gemillimeterd haar mét kuif, grote oorbellen, lippenstift en het liefst had ik mijn rode schotsgeruite jasje aan. Grote leren schooltas waar ik een gruwelijke hekel aan had, omdat ik de enige was die er mee rond liep op school want iedereen liep met zo’n hippe canvas rugzak die vaak helemaal onder geschreven was. Ik was een groot fan van Wet Wet Wet, 4 jongens die uit Glasgow kwamen. Van mijn neef had ik een cassettebandje gekregen met hun muziek voor mijn verjaardag en die heb ik zo ontzettend vaak gedraaid dat op een gegeven moment de muziek niet helemaal klonk zoals het zou moeten klinken. Van mijn eerst verdiende geld van mijn zaterdagbaantje kocht ik dan ook een stereotoren mét CD speler.

De exacte vakken waren absoluut niet mijn sterkste kant. Mijn kracht lag meer bij de talen en de creatieve vakken. Ik luisterde ademloos naar de kunstgeschiedenisleraar die vol vuur vertelde over de Arts-and-Craftsbeweging en de bekendste vertegenwoordiger daarvan: Charles Rennie Mackintosh. Hij liet foto’s zien van The Willow Tearooms in Glasgow. Alles, van de trapleuning tot aan de verlichting, van de stoelen tot het glas-in-lood van de deuren en ramen waren helemaal in dezelfde stijl. Ik weet nog zo goed dat ik dat zo waanzinnig mooi vond! En dat was ook het moment dat ik mijzelf beloofde het ooit eens in het echt te zien. Ik wilde naar Glasgow en ik wilde The Willow Tearooms bekijken ooit als ik groot zou zijn. Mijn interesse in Schotland was gewekt!

Zodra ik mijn opleiding aan de grafische MTS had afgerond ben ik op vakantie naar Schotland gegaan, maar Glasgow en The Willow Tearooms zag ik die keer niet. Ik had slechts 10 dagen en ben naar Fort William, Skye en Edinburgh gereisd. Dat ik dus nog een keer terug zou gaan stond al vast toen ik weer op de boot terug naar Nederland zat.

Die tweede keer naar Schotland was 9 jaar geleden, samen met mijn twee dochters reisden we naar Elgin waar we een paar dagen bij een vriend mochten logeren. Toen zag ik mijn kans schoon en hebben we er een lang weekend Glasgow aan vast geplakt. Terwijl mijn dochters de schat zochten tijdens het geocachen, bekeek ik de buitenkant van de School of Art. En thee vonden mijn meiden ook lekker, The Willow Tearooms bestaat nog steeds en waar kan je beter thee drinken dan hier? Ik moest echt even in mijn armen knijpen toen we daar echt aan zo’n mooi tafeltje zaten. En weer dacht ik op de boot terug naar huis: dit was niet de laatste keer dat ik in Schotland was!

Een jaar terug zag ik een bericht op facebook voorbij komen over een lange afstandpad wat binnen kort geopend zou worden: The Hebridean Trail. En gelijk begon het te kriebelen, dat is wel een heel gaaf pad over de Buiten Hebriden van Schotland! Ik bekeek de website, mailde mijn vriend er over. Hem leek het ook wel wat. Maar wanneer? Het bleef in mijn hoofd rond spoken. Op internet zag ik prachtige foto’s van de Buiten Hebriden. We bleven er over nadenken, zouden we kunnen gaan? Ja graag! Maar wanneer dan? De tocht zou toch zeker 12 dagen duuren en dan hadden we nog tijd nodig om er naar toe te reizen en weer thuis te komen. In de zomer ging lastig worden en dan hadden we ook nog een grote kans op midges. Van die hele kleine, maar verschrikkelijk irritante steekmuggen. Dat ging hem dus niet worden.

Ik vond een schema op internet over de gemiddelde temperatuur en de gemiddelde regenval en daaruit bleek dat de maand mei de minste regenval heeft. Wel is de gemiddelde temperatuur op de Buiten Hebriden in mei maar tussen de 6 en 12 graden. Het grote voordeel daarvan zou wel weer zijn dat er dan nog geen midges waren.

En toen bleek dat de meivakantie uit twee weken zou bestaan in 2018. Het begon nog harder te kriebelen!

We besloten de kans te wagen. Ik vroeg vrij op mijn werk, Vroeg aan de vader van de kinderen of ze twee weken bij hem terecht konden en ook mijn vriend kan die twee weken vrij regelen. Begin januari hebben wij de vliegtickets (Amsterdam – Glasgow en Inverness – Amsterdam) geboekt en ook al vast de boot van Stornoway naar Ullapool. Jippie, we gaan! We gaan echt!

We kunnen niet wachten tot het zover is, laat de voorpret alvast maar beginnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *